Τί κρασί να πιούμε στο Πρωτοχρονιάτικο Τραπέζι;

Το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι δεν είναι απλώς μια ακόμη γιορτινή συνάντηση. Είναι ο χώρος όπου συγκεντρώνονται οι άνθρωποί μας εκείνοι που επιλέγουμε συνειδητά να έχουμε δίπλα μας στο πρώτο λεπτό του νέου χρόνου. Τα πιάτα και τα κρασιά αποκτούν, έτσι, συμβολικό χαρακτήρα: δεν τρώμε απλώς, αλλά μοιραζόμαστε ευχές, προθέσεις και νέες αρχές. Σε αυτό το πλαίσιο, το κρασί δεν λειτουργεί ως «συνοδευτικό», αλλά ως στοιχείο συνοχής: ενώνει το φαγητό με τη στιγμή, τη γεύση με τη μνήμη.

Τα ορεκτικά και τα πρώτα πιάτα είναι ο πρόλογος της βραδιάς η πρώτη υπόσχεση για όσα θα ακολουθήσουν. Οι λαχανοντολμάδες, με τη λιπαρότητα του πιάτου και τη χαρακτηριστική οξύτητα του αυγολέμονου, χρειάζονται ένα κρασί που να ισορροπεί και να φωτίζει, χωρίς να χάνεται. Ένα λευκό blend Ασύρτικου με Μαλαγουζιά από το Κτήμα Γεροβασιλείου δίνει το απαραίτητο νεύρο της οξύτητας, αλλά και αρωματικό βάθος, ώστε να αναδειχθεί το βοτανικό, «πράσινο» προφίλ του πιάτου.

Στο ίδιο πνεύμα, οι σαλάτες ειδικά όταν το ρόδι φέρνει φρούτο, δροσιά και μια ανεπαίσθητη γλυκύτητα ζητούν ένα ροζέ που να «μιλά» τη γλώσσα τους. Ένα ροζέ από Μοσχοφίλερο, όπως η Ιέρεια του Μποσινάκη, προσθέτει φρεσκάδα και αρωματική ένταση, κρατώντας τον ουρανίσκο σε εγρήγορση. Κι όταν στο τραπέζι κυριαρχούν σαλάτες με τυριά ή πιο λιπαρά στοιχεία, ένα αφρώδες Μοσχοφίλερο όπως το Ωδή Πανός του Κτήματος Σπυρόπουλου ή η Αμαλία του Κτήματος Τσέλεπου λειτουργεί σαν «καθάρισμα» και σαν γιορτινή ανάσα: καθαρότητα, ζωντάνια και επίμονη, κομψή φυσαλίδα.

Από εκεί και πέρα, το τραπέζι περνά φυσικά στα κυρίως: πιάτα που κουβαλούν παράδοση, αφθονία και οικογενειακές συνήθειες και που, ακριβώς γι’ αυτό, αξίζουν κρασιά με αντίστοιχη προσωπικότητα.

Χοιρινό ψητό στον φούρνο ή γεμιστό

Το χοιρινό είναι διαχρονική επιλογή της Πρωτοχρονιάς, δεμένη με την έννοια της αφθονίας. Η λιπαρότητα του κρέατος και τα συχνά γλυκά ή αρωματικά στοιχεία της γέμισης ζητούν λευκά κρασιά με δομή και οξύτητα. Το Βιδιανό της Κρήτης, με ωραίο σώμα, μέτρια προς υψηλή οξύτητα και αρώματα πεπονιού, βερίκοκου και πυρηνόκαρπων, στέκεται δίπλα στο πιάτο χωρίς να το επισκιάζει. Αν η γευστική ένταση ανεβαίνει, ένα Βιδιανό ή Ασύρτικο με παραμονή σε βαρέλι προσθέτει όγκο, «λιπαρότητα» και διακριτικές νότες ξηρών καρπών και καπνού, δένοντας αρμονικά με την ψητή κρούστα και τα αρώματα του φούρνου.

Ενδεικτικές ετικέτες: Δουλουφάκη Δάφνιος, Διαμαντάκης Βιδιανό, Ιδαία Οινοποιητική Βιδιανό, Καραβιτάκης Ελιά και από Ασύρτικο σε βαρέλι, Ήδρυσμα Δρυός από Wine Art Estate.

Αρνί ή κατσίκι στο φούρνο

Το αρνί στον φούρνο πιάτο με έντονη γευστική ταυτότητα, λιπαρότητα και αρωματικά μυρωδικά ζητά ερυθρό κρασί με ισορροπία ανάμεσα σε φρούτο, οξύτητα και τανίνες. Το Αγιωργίτικο παραμένει κλασική και ασφαλής επιλογή: με μέτριες τανίνες, καλή οξύτητα και αρώματα κόκκινων και μαύρων φρούτων (κεράσι, ρόδι, δαμάσκηνο) αναδεικνύει το κρέας χωρίς να το «σκεπάζει», ενώ η παλαίωση προσθέτει νότες γλυκών μπαχαρικών και ξύλου. Εξίσου ταιριαστό, όμως, είναι και το Ξινόμαυρο, ειδικά όταν το πιάτο έχει πιο έντονα μυρωδικά ή τραγανή, ψημένη επιφάνεια: η υψηλότερη οξύτητα και οι πιο δομημένες τανίνες του «κόβουν» τη λιπαρότητα, ενώ το προφίλ του (κόκκινο φρούτο, ντομάτα, ελιά και γήινες αποχρώσεις) δένει ιδανικά με τα αρώματα του φούρνου, προσφέροντας πιο «σοβαρό» και γαστρονομικό αποτέλεσμα.

Ενδεικτικές ετικέτες: Αγιωργίτικο της Γαίας, Βυσσινόκηπος (Κτήμα Παλυβού), LEXIS Ν Nemea Old Vines από το Οινοιποιείο Ζαχαριά, Γη και Ουρανός Ξινόμαυρο (Αμπελώνες Θυμιόπουλου), Ραψάνη (Οινοποιείο Ντούγκου), Ξινόμαυρο (Oenops Wines) ενώ σε ξένες ποικιλίες, το Syrah του Κτήματος Αβαντίς δίνει πιο σκοτεινό φρούτο και πιπεράτη ένταση.

Μοσχάρι κοκκινιστό

Το μοσχάρι κοκκινιστό έχει κάτι από «χειμωνιάτικη βεβαιότητα»: η ντομάτα φέρνει οξύτητα και γλύκα, τα μπαχαρικά δίνουν θερμότητα, και το αργό μαγείρεμα χαρίζει βάθος και μεταξένια υφή. Εδώ το κρασί χρειάζεται να σταθεί απέναντι στη σάλτσα να έχει συμπύκνωση, αλλά και την κατάλληλη οξύτητα ώστε να μην βαραίνει ο ουρανίσκος. Μια παλαιωμένη Μαυροδάφνη από την Αχαιών Οινοποιητική, με τον σκοτεινό, μπαχαρένιο χαρακτήρα της, «δένει» με την ντομάτα και τον καραμελωμένο τόνο του μαγειρέματος, προσφέροντας μια πιο γιορτινή, βαθιά ανάγνωση του πιάτου. Από την άλλη, ένα Μαυροτράγανο από την T-OINOS, με ένταση, δομή και νεύρο, αναδεικνύει το κρέας με πιο αυστηρή κομψότητα, αφήνοντας τη σάλτσα να λάμψει χωρίς να την «σκεπάζει».

Ενδεικτικές ετικέτες: μία από τις Μαυροδάφνες της Αχαιών Οινοποιητική, Μαυροτράγανο (T-OINOS).

Και όταν το τραπέζι πλησιάζει στο τέλος του, το επιδόρπιο λειτουργεί σαν τελεία ο πιο συμβολικός επίλογος της βραδιάς. Αν η βασιλόπιτα θυμίζει cake ή τσουρέκι, κρασιά όπως το Belvedere του Κτήματος Μερκούρη ή μια Μαλβαζία Τσιμπίδη συνοδεύουν αρμονικά τη γλυκύτητα και τα αρώματα. Αν όμως η βασιλόπιτα κινείται στη σοκολάτα και τους ξηρούς καρπούς, τότε το Vinsanto του Κτήματος Αργυρού προσφέρει τη συμπύκνωση και τη δομή που απαιτείται, με μια επίγευση που μένει όπως πρέπει να μένει και η ευχή.

Και φυσικά, για όσους έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στη Θεσσαλία, η παραδοσιακή πρωτοχρονιάτικη κρεατόπιτα δεν αντιμετωπίζεται ως επιδόρπιο αλλά ως βασικό πιάτο του τραπεζιού: κάτι ανάμεσα σε παράδοση και υπόσχεση. Εκεί ταιριάζει ένα ερυθρό με χαρακτήρα και φρεσκάδα, όπως η Λημνιώνα του Ζαφειράκη, που τιμά τον τόπο και κρατά τη γιορτινή ένταση ζωντανή μέχρι το τελευταίο κομμάτι.

Τελικά, το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, όταν σχεδιάζεται με σκέψη, μετατρέπεται σε δήλωση: για τους ανθρώπους που επιλέγουμε, για τον τρόπο που θέλουμε να ξεκινήσει η χρονιά με ισορροπία, ουσία, και κρασιά που δεν «συνοδεύουν» απλώς, αλλά συμμετέχουν.

Καλή Χρονιά!