Το ελληνικό κρασί, το παιχνίδι ακινήτων των 400 εκατ και η "Wall-Street-οποίηση" της υπαίθρου

Το ιδιόμορφο εγχείρημα όπου το ελληνικό κρασί "επιδοτεί" παιχνίδια ακινήτων

Όταν αστέρες του βεληνεκούς του Γιάννη Αντετοκούνμπο και, προσφάτως, του Εμμανουήλ Καραλή φωτογραφίζονται χαμογελαστοί πλάι σε βαρέλια κρασιού ανακοινώνοντας νέες επιχειρηματικές συνεργασίες, τα φώτα της δημοσιότητας τυφλώνουν ομολογουμένως την αγορά.

Ο ρομαντισμός του αμπελιού, η «εξωστρέφεια» και το αφήγημα του "National Champion" δημιουργούν το τέλειο επικοινωνιακό περιτύλιγμα.

Ωστόσο, μια πιο ψυχρή και προσεκτική ανατομία πίσω από τα εντυπωσιακά δελτία Τύπου αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα:

Η «μεγάλη συμφωνία» των Ελληνικών Οινοποιείων ελάχιστη σχέση έχει με τον οίνο. Αποτελεί, ουσιαστικά, ένα εξαιρετικά περίπλοκο, υψηλού ρίσκου παιχνίδι ακινήτων και χρηματοοικονομικής μηχανικής.

Η ένταξη του Ολυμπιονίκη Εμμανουήλ Καραλή στο μετοχικό σχήμα της «Ελληνικά Οινοποιεία ΑΕ» –η οποία έχει ήδη «καταπιεί» ιστορικά ονόματα όπως η Μπουτάρης, το Κτήμα Σεμέλη και το νερό ΙΟΛΗ– παρουσιάστηκε ως κίνηση εξωστρέφειας.

Όμως, στη γλώσσα των αγορών, το αφήγημα αυτό μπορεί να διαβαστεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Το Κρασί ως «Βιτρίνα» για το Real Estate

Για να κατανοήσει κανείς για τι ακριβώς μιλάμε, πρέπει να κοιτάξει πίσω από τις ετικέτες των φιαλών. Ο αρχιτέκτονας του εγχειρήματος, Ηλίας Γεωργιάδης (Sterner Stenhus), ελέγχει ταυτόχρονα την εισηγμένη ΑΕΕΑΠ Premia Properties.

Το πραγματικό επιχειρηματικό μοντέλο δεν είναι η παραγωγή εκλεκτού κρασιού, αλλά ένα επιθετικό "Sale and Leaseback" (πώληση και επαναμίσθωση), κάτω από τον μανδύα της εθνικής επιχειρηματικής υπερηφάνειας.

Πως;

Η Premia εξαγοράζει τα «βαριά» πάγια –τα ακίνητα, τις εγκαταστάσεις και τους αμπελώνες– συχνά σε τιμές ευκαιρίας (discount), εκμεταλλευόμενη τα βάρη ιστορικών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια, η «Ελληνικά Οινοποιεία», στην οποία συμμετέχουν οι λαμπεροί αθλητές μας, ενοικιάζει αυτούς τους χώρους καταβάλλοντας παχυλά μισθώματα στην Premia.

Το αποτέλεσμα είναι προφανές στους ισολογισμούς: Η αξία συσσωρεύεται στο Real Estate (Premia), ενώ η οινοποιητική δραστηριότητα επωμίζεται το δυσβάσταχτο κόστος λειτουργίας.

Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα οικονομικά στοιχεία, ενώ η Premia παρουσιάζει εντυπωσιακή λειτουργική κερδοφορία (Adj. EBITDA) 24,1 εκατ. ευρώ, τα «Ελληνικά Οινοποιεία» κατέγραψαν καθαρές ζημίες περίπου 0,7 εκατ. ευρώ. Το συμπέρασμα είναι αβίαστο: Το κρασί, απλώς, επιδοτεί τα ακίνητα.

Η «Βόμβα» των 396 Εκατομμυρίων και το Συστημικό Ντόμινο

Κάθε πύργος έχει ένα αδύναμο σημείο, και σε αυτή την περίπτωση είναι το ιλιγγιώδες χρέος. Η Premia Properties σηκώνει στις πλάτες της έναν δανεισμό που αγγίζει τα 396,9 εκατ. ευρώ.

Η διοίκηση καθησυχάζει τους επενδυτές προτάσσοντας έναν δείκτη Loan-to-Value (LTV) στο 45%-50% και επικαλούμενη μια στρατηγική "Safe Haven", υπογραμμίζοντας ότι το 80% του χρέους είναι κλειδωμένο σε σταθερά επιτόκια. Όμως, στους αριθμούς δεν υπάρχουν μαγικές ασπίδες. Τι συμβαίνει με το υπόλοιπο 20% σε ένα μακροοικονομικό περιβάλλον όπου τα επιτόκια παραμένουν απρόβλεπτα;

Ακόμη περισσότερο, ολόκληρο το οικοδόμημα εξαρτάται απόλυτα από την ικανότητα των μισθωτών της να καταβάλλουν τα ενοίκια για τα επόμενα 15-20 χρόνια. Και εδώ εντοπίζεται το μεγάλο ρίσκο: Ένας από τους βασικούς ενοικιαστές της είναι η ίδια η –ζημιογόνος αυτή τη στιγμή– αδελφή εταιρεία, «Ελληνικά Οινοποιεία».

Αν η διεθνής πώληση του κρασιού δεν φέρει τα προσδοκώμενα έσοδα (ο στόχος των 50 εκατ. ευρώ τζίρου για αυτόνομη είσοδο στο Χρηματιστήριο σε κάποιους φαντάζει εξαιρετικά φιλόδοξος), η αδυναμία πληρωμής των ενοικίων ενδέχεται να δημιουργήσει ένα ντόμινο που θα χτυπήσει απευθείας τον ισολογισμό της εισηγμένης Premia.

Είναι μια δομή τόσο εσωτερικά αλληλεξαρτώμενη που θυμίζει γνωστές χρηματοοικονομικές "ακροβασίες" του παρελθόντος.

Επενδυτές, ή Πολυτελείς «Ασπίδες» Δημοσιότητας;

Σε αυτό το υπερδανεισμένο τοπίο, η εμφάνιση των Αντετοκούνμπο και Καραλή εγείρει σαφώς κάποια ερωτήματα. Είναι, άραγε, οι δυο αθλητές πραγματικοί, στρατηγικοί συνδιαμορφωτές αυτού του επιχειρηματικού project, ή μήπως λειτουργούν -ενδεχομένως και εν αγνοία τους- ως πολυτελείς «ασπίδες PR» απέναντι στους πιστωτές και τον Τύπο;

Η απόλυτη μυστικότητα γύρω από το ύψος της επένδυσης του Εμμανουήλ Καραλή δίνει κάποιες ενδείξεις. Πόσα πραγματικά κεφάλαια εισέφερε; Εύλογο είναι το ερώτημα σχετικά με το εάν το "equity share" (μετοχικό μερίδιο) δόθηκε ως αντάλλαγμα (sweat equity) αποκλειστικά για τη χρήση του προσώπου του κ Καραλή;

Η δημιουργία ενός «χρυσού» περιτυλίγματος δημοσίων σχέσεων είναι η παλαιότερη συνταγή στη Wall Street για να προσελκυστούν διάφορα -και ίσως λιγότερο πληροφορημένα- fund και μικρομέτοχοι ενόψει μιας Δημόσιας Εγγραφής (IPO), τραβώντας την προσοχή μακριά από έναν «φορτωμένο» ισολογισμό.

Η Σιωπηλή "Wall-Street-οποίηση" της Υπαίθρου

Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι μια οινική επανάσταση, αλλά μια επιθετική εκβιομηχάνιση.

Η ελληνική οινοποιία πάσχει όντως από κατακερματισμό, ωστόσο το να αγοράζεις τα κτίρια και τα κτήματα ιστορικών οίκων, βάζοντας Ολυμπιονίκες στη βιτρίνα, δεν λύνει τα δομικά προβλήματα του Έλληνα οινοπαραγωγού. Αντιθέτως, αποστραγγίζει κεφάλαια προς το Real Estate.

Το να πουλάς το ελληνικό κρασί διεθνώς είναι θεμιτό και επιθυμητό. Το να χρησιμοποιείς, από την άλλη, το brand name κορυφαίων αθλητών για να συντηρήσεις ένα γιγαντιαίο fund ακινήτων, εις βάρος ίσως της αυθεντικότητας της εγχώριας οινικής βιομηχανίας, είναι ένα πείραμα σε τεντωμένο σχοινί.

Αν το μακροοικονομικό περιβάλλον στραβώσει ή η "φούσκα" των αποτιμήσεων ξεφουσκώσει, οι αθλητές –ως οφείλουν για να προστατεύσουν την εικόνα τους– απλώς θα αποσύρουν το όνομά τους.

Το χρέος των 400 εκατομμυρίων, όμως, θα παραμείνει. Και στην Ελλάδα, η ιστορία έχει δείξει περίτρανα ποιος πληρώνει στο τέλος τα σπασμένα των «μεγάλων, λαμπερών συμφωνιών».

Σχόλιο από τον υπογράφοντα

Η κίνηση της Sterner Stenhus (κ. Γεωργιάδης) είναι εξαιρετικά ευφυής χρηματοοικονομικά, αλλά φέρει έναν σοβαρό εμπορικό κίνδυνο.

Από τη μία πλευρά, η ελληνική οινοποιία έπασχε πάντα από «τοπικισμό» και έλλειψη μεγέθους. Ο διαχωρισμός του ακινήτου (που ουσιαστικά «παρκάρεται» στην Premia) από το κρασί, λύνει το τεράστιο πρόβλημα ρευστότητας που πνίγει τα οινοποιεία.

Η επιλογή αθλητών όπως ο Αντετοκούνμπο και ο Καραλής δεν είναι τυχαία: οι Αμερικανοί (που φαίνεται να είναι η νούμερο ένα αγορά-στόχος) αγοράζουν ιστορίες, όχι απλώς τανίνες και οξύτητες. Αν ο κ Αντετοκούμπο μπορεί να βάλει για παράδειγμα, κάποιο ελληνικό κτήμα στα VIP εστιατόρια του Μιλγουόκι ή της Νέας Υόρκης, το στοίχημα έχει κερδηθεί.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το ρίσκο της "εκβιομηχάνισης" (commoditization). Οι premium καταναλωτές κρασιού (οινοφίλ) είναι εξαιρετικά δύσκολοι πελάτες. Αναζητούν το terroir, το μεράκι του οινοποιού, το «χώμα».

Όταν ένα οινοποιείο γίνεται απλώς μια γραμμή στον ισολογισμό μιας εταιρείας Real Estate και προωθείται με όρους NBA και Στίβου, κινδυνεύει να χάσει την "boutique" ταυτότητά του και να θεωρηθεί ένα μαζικό, απρόσωπο προϊόν.

Ενδεχομένως, το μέλλον του deal θα κριθεί όχι από το πόσο καλά είναι δομημένο το χρέος της Premia, αλλά από το αν τελικά, το κρασί μέσα στη φιάλη θα διατηρήσει την κορυφαία του ποιότητα υπό την "αμερικανικού" τύπου, διοίκηση.

Σ. Ιωάννου

---

Λίγα Λο΄για για τον συντάκτη

Ο Στέλιος Ιωάννου Δ/ντης Σύνταξης του The Wine Lovers, είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος με πολυτεή πορεία στο χώρο των εντύπων, των ηλεκτρονικών και ψηφιακών ΜΜΕ με εξειδίκευση στο χώρο του οικονομικού και επιχειρηματικού ρεπορτάζ (Η Ναυτεμπορική, ANT1 TV, ANT1 Radio κ.α.) Είναι υποψήφιος διδάκτωρ στον τομέα του "ΑΙ και της Διαχείρισης Γνώσης στο Νευρομάρκετινγκ", ενώ είναι κα΄τοχος τίτλου "Master of Arts," στην Δημοσιογραφία και τις Νέες Τεχνολογίες από το δημόσιο Αυστριακό πανεπιστήμιο μεταπτυχιακών σπουδών, Donau University Krems και πτυχίου "ΜΜΕ - Δημοσιογραφίας" από το δημόσιο πανεπιστήμιο του Urbino της Ιταλίας.

Είναι πιστοποιημένος από την Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Επιστημών Αθηνών, στον τομέα του ψηφιακού μάρκετινγκ (DIGIMA), καθώς και στον Ψηφιακό Μετασχηματισμό (Digital Transformation) από το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.