Η γενιά που μεγάλωσε με hangover... δεν θέλει πια να μεθύσει

Υπήρξε μια εποχή (όχι και τόσο μακρινή) που το ξενύχτι μετρούσε σε shots, σε stories που ανέβαιναν πριν ακόμα ξημερώσει και σε επόμενα πρωινά χαμένα μέσα σε πονοκεφάλους και τύψεις. Οι millennials και οι early Gen Z μεγάλωσαν μέσα σε αυτή την κουλτούρα της υπερβολής: της διασκέδασης που έπρεπε να είναι δυνατή, έντονη, δημόσια. Μια γενιά που έμαθε να ζει γρήγορα, να καταναλώνει στιγμές και να τις κοινοποιεί πριν προλάβει να τις νιώσει. Κι όμως, σήμερα, η ίδια γενιά φαίνεται να κάνει ένα βήμα πίσω. Όχι από τη χαρά, αλλά από το μεθύσι.

Η σχέση με το αλκοόλ αλλάζει. Όχι γιατί «ωρίμασαν» με την κλασική έννοια, αλλά γιατί κουράστηκαν. Κουράστηκαν από την επανάληψη, από την ανάγκη να αποδεικνύουν ότι περνούν καλά, από τα βράδια που έμοιαζαν όλα ίδια. Το hangover δεν είναι πια παράσημο, αλλά ένδειξη κακής επένδυσης χρόνου. Έτσι, το κρασί-και ειδικά το ημίγλυκο ή το κόκκινο-παίρνει τη θέση των shots. Όχι ως μέσο φυγής αλλά ως αφορμή σύνδεσης.

Οι σχέσεις που χτίζονται σήμερα δεν έχουν απαραίτητα ως στόχο το ξενύχτι. Δεν χρειάζονται μουσική στο τέρμα και αλόγιστες ποσότητες αλκοόλ για να υπάρξουν. Αντίθετα, γίνονται πιο προσωπικές, πιο εσωτερικές, σχεδόν κτήμα του καθένα. Ένα χαλαρό βράδυ στο σπίτι, ένα πιο ήσυχο μαγαζί που η μουσική του σου "επιτρέπει" να μιλήσεις, ένα μπουκάλι κρασί που ανοίγει χωρίς βιασύνη, μια συζήτηση που δεν διακόπτεται από ειδοποιήσεις. Αυτές οι στιγμές δεν ανεβαίνουν εύκολα στα social media και ακριβώς γι’ αυτό έχουν αξία.

Οι millennials και οι early Gen Z είναι οι γενιές που εκτέθηκαν περισσότερο από κάθε άλλη στην υπερπροβολή. Έμαθαν να ζουν με το βλέμμα των άλλων, να μετατρέπουν τις σχέσεις τους σε περιεχόμενο, τα συναισθήματά τους σε likes. Σήμερα, όμως, φαίνεται πως προσπαθούν συνειδητά να επαναφέρουν τη ρομαντικότητα και τις γνήσιες σχέσεις. Όχι τη ρομαντικότητα του μεγάλου δράματος, αλλά εκείνη της απλότητας: του να μοιράζεσαι ένα ποτήρι κρασί και σιωπές που δεν είναι άβολες.

Το κρασί λειτουργεί ως γέφυρα. Δεν σε μεθά απότομα, δεν σε αποσυντονίζει, δεν σε σπρώχνει να ξεχάσεις. Σε καλεί να επιβραδύνεις. Να γευτείς, να μυρίσεις, να ακούσεις. Μέσα από το κρασί, η αγάπη γίνεται πιο ουσιαστική, γιατί δεν βασίζεται στην ένταση της στιγμής αλλά στη διάρκεια. Είναι μια επιλογή που δείχνει κατανόηση της αξίας του χρόνου και της ανάγκης να τον επενδύεις σε ανθρώπους, όχι σε ξεσπάσματα.

Δεν πρόκειται για αποχή ούτε για ηθικολογία. Πρόκειται για μετατόπιση. Από το «να μεθύσουμε» στο «να είμαστε παρόντες». Από το «να φανεί» στο «να νιώσει». Κρασί αντί για shots, όχι γιατί είναι πιο «ψαγμένο», αλλά γιατί ταιριάζει σε μια γενιά που έζησε την υπερβολή και τώρα αναζητά το νόημα.

Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο ώριμη μορφή απόλαυσης.